Gewoon een weblog.
Met korte verhalen en gedichten.
Geschreven door Ed Klein Goldewijk
Stilleven
Ed's debuutdichtbundel
Uitgeverij Boekenplan
ISBN 978 90 8666 045 2
86 pagina's
Prijs: € 10,-
Verzendkosten: € 2,50
Bestellen: E.Goldewijk@kpnplanet.nl
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~
De aders in zijn slapen
lijken jubelend
te kloppen
zodra
aandacht groeit
op ’t speelveld van zijn
extraverte moppen
Tussen clou en
dat wat hij verwacht
lijkt een podium
geboren
tot omgeving hem
verminkt en er slechts
hoonlach klinkt
achter de gêne
van zijn humoreske
onmacht
~
~
Het gesproken woord
rekende andermaal
op een warm
onthaal
maar verloor
tussen de regels door
van het sprekend
non-verbaal
dat
ondanks gemis aan taal
domineerde in
betekenis
~
~
Nabij geborgen leven
kruipt de koperen stoet
over Gods wegen
een cadans van zondag en
benevelde muziek
Door uniform gedreven
volgen de blazers
elkaars sporen
op weg
naar glazen legen
om er in de
schaduw van de Heer
trots bij te horen
en te drinken op de
kracht van onverbloemde
dorpsromantiek
~
~
Achter sluiers
van bedachtzaam zijn
net buiten ’t blikveld
van de zwaartekracht
dromen wij
onze sluimernacht
nabij en ongestoord
ook al
voelen we
de dissonantie
van het immer latente
slotakkoord
~
~
Het was mijn ego
dat nee zei tegen de charme
van het moment
gesluierd in weerstand
alsof aandacht
geen emotie kent
Het was de spijt
die later zweeg in het
silhouet van weer voorbij
waar tijd
mijn blik ontweek
en ik te laat omkeek
naar de resten van
jou en mij
~
~
Staat het me goed?
vroeg ze met een blik
die pleinvrees negeerde maar
zichtbaar onzeker naar
opening zocht
Ja hoor
antwoordde
zijn adem gesloten die
lauw van verveling tegen
afkeer vocht
Je kijkt niet eens
en de dood
weergalmde andermaal
in het gerochel van de
eeuwige tweestrijd
~
~
We zoeken
naar juiste woorden
van liefde
of godvergeten spijt
desnoods
vermomd in handschrift dat
bevend knielt voor strijd
Maar achter het verleden
waar samen ooit
ontsprong
zaait twijfel nu besef
en zwijgen
we ons hart vol
in uitgesproken reliëf
~
~
Het is nog licht
als de oude man zijn dag
verlaat
en zij
voorbij de dood
in sluimerend beeld
ontwaakt
Daar
in de geur van zilte avond
slaat het grote missen toe
kan hij weemoed slechts
herhalen in het ritme
van doodmoe
en leest hij toekomst
in ‘t program van morgen
waar hereniging in
dageraad geschreven
staat
~
~
Misschien was het zijn jeugd
macht als tijdverdrijf tussen
leegte en gebroken genot
Daar in het bos
vergreep hij zich laf aan
de kaders van onschuld
alsof minachting geen
angst herkent
en haar lichaam schoot
zwijgend op slot
Elke stoot
voedde haar schaamte
teisterde ogen die
onder hem logen
om ooit het verstijven uit
beeld te verdrijven
ook al was het zijn jeugd
~
~
Hij bestelt twee pils
bij wijze van samen
maar vergeet dat alleen
een gezicht heeft
Hij veinst aandacht
tussen barkruk en dialoog
waar kiezen sluimerend
aan verliezen kleeft
En als gesproken woord
hem ook nu weer overslaat
hij ruw uit
ijdele hoop ontwaakt
bestelt hij
andermaal twee pils
als toost
op de schamele troost
dat drank soms even
de huid van samen raakt
~
~
Amper vier jaar oud
en ik ontdekte de wereld
op ’t speelveld van
onontgonnen beeld
Alles was nieuw
leek immens groot
en toekomst groeide gestaag
onder de veilige vleugels van
een moeder en een vader
Zonder besef ooit breekbaar te zijn
vaarde ik blind naar daar waar
hier nu plots memorie ligt
waar gemoed soms even zwicht
en ik vaker dan voorheen
de jaren tel tussen herinnering
en kinderspel
Hier
wacht ik op de dag dat
respect in tijd vertraagt
waarbij dankbaarheid voor ouders
telkens weer om eeuwig
kind zijn vraagt
~
~
Ik had
ons afscheid zo
graag in stijl verwoord
maar kwam niet verder dan
de afstand tussen pijn en
vergeten in onhandig
zwijgen te negeren
en betekenis van
traanvocht te blinderen
achter de wanklank
van ons beladen
slotakkoord
~
~
Zolang Adèle
zich op voornemen richt
praat ze fier en doelgericht
over gewicht
Met zelfbeeld als vergezicht
doolt ze echter veelal rond
aan ‘t zwaarmoedig front
van overgewicht
waardoor Adèle net te vaak
voor vraatzucht en de
kracht van eigen
zwakte zwicht
~
~
Alles raakt voor even
in de ban van diep
beleven
als huid en blik elkaar in
schemer animeren
Voorwaardelijk geladen
geef ik beeld gewelf
bij wijze
van naaktportret
en omarm je schoonheid
met de focus van
mijzelf
die gespleten balanceert
tussen ware kunst en
stil begeren
~
~
We bewogen als Farizeeërs
in rooms zalvend
hemellicht
gezegend
door wierook
gedragen door marmeren
eendracht
We prevelden opvoeding
in termen van
Hoogmis
op straffe van
poorten naar hemel en hel
Daar
in de schaduw van
Gods Almacht
ontsprong geloof uit
zondagsplicht
gezalfd
door vaders trots
en zijn ijdele hoop op later
~
~
Op ’t speelveld van
zien en gezien
worden
waar sfeer zo
goedkoop kan
ruiken
wankelt
zelfreflectie in de
weerspiegeling van
het ego
dat uiterlijk straalt
maar
het innerlijk
door aandacht laat
misbruiken
~
~
Boventonen
kon hij al lang niet
meer horen
slijtage van
het luisterend oor
Om sociaal
niet te ontsporen
koos hij oog in oog met
onvermogen
voor de ondertoon
waarin
nabijheid zelden
kracht verloor maar
afstand werd geboren
Daar
tussen woord en toon
liep zijn binding
in betekenis
verloren
~
~
En dan komt
daar zomaar dat
moment
dat lente
zich laat vangen
in ‘t blikveld van
verlangen
waar stilte
even pleinvrees kent
maar raakt
als klein volmaakt
gelukkig
maakt
en je eeuwig
in de geur van nu
wilt blijven
hangen
~
~
Boven de strijd om
de gunst van het
afscheid
waar majeur
zo betrokken lijkt
wint mineur
van oneindigheid
voca me cum benedictis
als toegewijd devoot
voor overgave
wijkt
~
~
Haar hand
bewoog vertrouwd
langs het tikken van de klok
loom
op en neer
in ‘t vertraagde ritme van
weleer
Zijn beeld
voelde heet maar
koelde af tot lauw
toen hij zag hoe
de thee sterk maar
het zakje slapper werd
voor de lede ogen van een
man en zijn herkauwde
vrouw
Liefde
is soms heimwee
naar de tijd
voor thee
~
~
Tussen huisstof en memorie
las zij zichzelf terug
in tijd
Een handgeschreven
jeugd in puberaal
moeras
waar ratio verdwaalde
en kalverliefde
toekomst las
Memento mori
voor haar dromen
die ooit staarden naar
de sterren
maar nooit verder dan
de zolder zijn
gekomen
~
~
Het geluid
van brekend glas
weerkaatste raak in
de straat
toen weer
een fles verdween
in ‘t maagzuur
van de glasbak op
de hoek
Waar ’s avonds laat
verslaving nog in roes
werd doodgezwegen
kwam hij hier
zijn kater maar vooral
zichzelf tegen
en bleek de zin van
drinken ontnuchterend
ver zoek
~
~
Ze lijkt slechts
virtueel te bestaan
Foto’s ja
van mooie ogen
van ’t leven ergens
tussen tiener en vrouw
Ze lijkt
met woord begaan
in poëzie
rond naakte taal
hard maar welgemeend
geslepen en dapper grauw
Ze laat
me in de waan
van zoveel meer dan voelen
haar zekerheid van steen
in zichzelf gevangen
aandoenlijk trouw
Soms
blijf ik hangen
in de aangename luwte
van het gadeslaan
~
~
Het vers boeket op tafel
vulde de ochtend
met kater
zomaar
afscheid van een nacht
die toch gemeenschap
had gebracht
Hadden je ogen
dus gelogen toen je
sprak over later
over dat wat buiten
van binnen verwacht
Een boeket
een tafel vol vragen
en ik rook weer de
geur van verlaten die
zo penetrant ver
kan dragen
~
~
Ze drinkt haar koffie zwart
in ‘t grijs decor van
stamcafé
blaast rook
in de lege holtes
van uren
Daar
droomt zij
kaders voor samen
alleen
aan een tafel voor twee
waar tijd
in trance verglijdt
maar soms
net te lang kan
duren
~
~
De straat glimlachte
meewarig bij de aanblik van
't onbewogen beeld
Een man
een straatlantaarn
ze leken maten in het
coda van de nacht
De een omhelsde,
rug en hoofd gebogen door
dat wat drank zo graag
met zelfbeeld deelt
de ander
scheen slechts licht op
onbegrepen leed
Daar
tussen eenzaamheid
en zwaartekracht
vond de man zijn troost
en steun die er
voor even
echt toe deed
~
~
De nacht
verwachtte zoveel
meer dan zwijgend
mijden
het ingehouden
woord als kwelgeest
van intimiteit
Maar de sfeer kon
even niet meer dan zijn
inborst laten lijden
tussen de lakens
van hun uitgeklede
begerigheid
~
~
Ik ken
je uit de tijd dat
we vochten om de
felbegeerde binnenbaan
bal aan de voet
bezeten van de eeuwige
roem in niemandsland
jij voor
ik achter de feiten
van de winst aan
Ik beken
dat heimwee naar die strijd
mijn gedrevenheid in tijd
heeft aangerand
Ik herken
ons vaak gewoon
niet meer
~
~
Net buiten zichzelf
zoekt ze warmte onder
dekens van fatsoen
mijmerend over
liefde die haar kringloop
kan doorbreken
Va-der-lief-de
vier lettergrepen visioen
aanschouwd achter tralies
van schaamte die eerder
nog handvaten leken
En met dichtgeknepen
ogen droomt ze beelden
van geruimde scherven
die de foute liefde van
vader ooit in verwerking
doen sterven
~
~
Aan het graf van
de toekomst drong
besef tot hem door
hun samen
definitief verdronken
in sluimerend verdriet
Waarom zwijgt het woord
als beeld domineert
dacht hij bitter
alsof voorgoed ooit
nog kansen ziet
en vergreep zich aan
de hoop die net te vaak
van eenzaamheid verloor
~
~
Uit de nevel
verrees haar silhouet
als gedaante waarin
herinnering vroeger las
Ik herkende haar
verleiding uit de tijd dat
hoop nog in de spiegel van
verbeelding keek
beeld na beeld
gehamsterd in een
jongenshart dat ooit
zo zeker leek
en rook de geur
van twijfel alsof het
afscheid van weleer nooit
geboren was
~
~
Achter een waas
van verwachting die
waarheid zelden raakt
overdrijf ik zwijgend
streven naar een
zacht getint ooit
Daar fluister ik de
taal van ’t dromen die
beeld zo sierlijk glooit
en negeer voor even
afstand tot daar
naakt in hier
ontwaakt
~
~
Hij sprak dapper over
leven als geboorte die
de dood zelf heeft
aangericht
hunkerend naar
daadkracht in toekomstig
klein beleven
Alsof hij adem
ontdeed van overtollig
angstzweet in
avondlicht
dat heilzaam leek
maar slechts schemerde
rond ’t broze lichaam
van overleven
~
~
Met veel op weg naar ooit
zoek ik tegenwaarde
van vloeibaar streven
Elk moment lijkt een begin
uit tijd gesneden
gericht op heden
gedoemd tot nooit
Gedempt leven
te veel ooit
te weinig nu
wordt hier geschreven
~
Bewaar de dans
nou voor later dacht
ze benauwend
sereen
maar hij wierp
de steen hard in
haar stille water
en walste
plat als altijd
over hun
prille ontluiking
heen
~
Het lot van de
passie ligt verborgen
in onderhuids
angstzweet
dat rusteloos
daglicht mijdt als
toekomst afscheid
verleidt
en verlangen
trager dan ooit
zichzelf
zoekt
in ’t moeras
van de eeuwige
tweestrijd
~
Op zoek naar
dat wat nachtelijk
voornemen zo
dapper kan dragen
vond hij
op de bodem van
de fles
’t verdwaald
programma van zijn
levensles
en hoorde
het geweten vlak
voor daglicht
zachtjes knagen
~
~
Achter gedeelde
woorden horen we
‘t zwijgen van
de tijd
Daar
waar introvert
verlangen hees tot
klankkleur leidt
bewoont
gedachte even
het moment
als jij
mijn opmaat in
‘t Adagio van de nacht
herkent
Soms
ben ik tastbaar
op weg naar klein
geluk
~
~
Dicht bij mij
zei ze cryptisch gastvrij
en lachte kuiltjes in
haar wangen
Alsof
onderhuidse passie
niet bestaat dacht ik
achter spiegelglas
maar vond uiteindelijk
de poëzie die daar
bij haar
weerkaatst in mijn
visueel en dichterlijk
verlangen
~
Met zoveel woorden vraagt
hij onbeschaamd de
weg naar dat wat
morgen afval
heet
ballast van de geest
gevlucht voor zinloos
streven
En onder
stil protest van
schijnbewegen schetst
hij met z’n zure regen
barsten in de
uitgedroogde klei
als grauw symbool
van medeleven
~
~
De dag dat jeugd
en illusie hun hart nog
broederlijk deelden
problemen en angst
zich nog doelloos
verveelden
aanschouwde ik
zwijgend de geboorte
van ’t nostalgisch moment
Sentimenteel gebeuren
dacht ik maar bewaarde de
beelden voor later
als dagen de cirkel van
heimwee moeizaam
verdragen
en ’t verlangen naar
morgen zichzelf niet
herkent
~
Wat ik zie
bedacht ik gisteren
met de blik op eindig
wat ik denk
is alles wat vandaag
in tweeën splijt
Wat ik voel
geeft morgen ruimte
in te jeugdige kaders
wat ik wil
blijft tussen verlangen
en onredelijkheid
Tot jij mij
op afstand zwijgend
van illusie scheidt
~
(de dood in concept)
Met een zintuig voor afstand
volg ik de waarheid die toekomst
zo open bezeert
Aanschouw ik zwijgend de strijd
die berusting en hoop
ongegeneerd voeren
op ‘t slagveld van afscheid
waar de taal van de horizon
laf domineert en tranen in lood
dapper ontroeren
~
Intens was de
streek die de toon
uit zijn slaap
deed ontwaken
Fortissimo
als charisma van
haar eeuwenoude
viool
Maar hoe mooi
zij de gevoelige
snaar ook kon
raken
’t kraakte
daar zij zich
immer achter vals
spel verschool
~
Ik loog
omdat ik gisteren
jouw woorden
woog
en besefte
dat vandaag slechts
drijft op
vragen
die ’t gewicht
van morgen
alleen in schijn
nog kunnen
dragen
~
~
Verliefdheid streelde
zijn zwijgen maar
wurgde edele hoop
daar afstand de strijd
met de tijd na jaren
niet meer verdroeg
‘t Vermeende antwoord
blokkeerde minachtend
de vraag
die zwaarmoedig
op weg was
naar haar
maar slechts doolde
in een gêne die zelf
pijnlijk om
afwijzing
vroeg
~
~
Al leen
ik toekomst uit
de onvoltooid verleden
tijd
al verscheur
ik ons handboek der
illusies
jouw dwingend
samen blijft mijn
onhoorbaar
alleen
~
~
Voorbij
de droogte boetseert
ze dromen in haar
moedertaal
een
welgevormde waarheid
achter licht getint
vensterglas
Daar
plukt ze
tranen uit de
ochtenddauw
die
eindeloos vertellen
hoe fris vroeger
was
toen
kleur de geur
van sleur nog
meed
~
Oog in oog met
de hartslag van
de liefde
slib ik langzaam
dicht door de
innerlijke stilte
die achter de
broze muren van
het voelen
tot twijfel wordt
herschreven
~
Geloof!
orakelde hoop en
dacht dat liefde
zou binden
Maar eenheid
bleek door geloof
verzonnen
zodat hoop slechts
geloofde onder de
stoffige mantel
der liefde
~